De magie van de Olympische Winterspelen
Voor Priscilla Ernst uit Lage Zwaluwe hebben de Olympische Winterspelen een bijzondere betekenis. Als voormalig olympiër herkent ze de spanning en magie die het evenement met zich meebrengt. Deze week is ze aanwezig in de Milano Ice Skating Arena om haar dochter Zoë Deltrap aan te moedigen. “Als ik straks haar race zie, zit mijn hart in mijn keel,” vertelt ze met een glimlach.
Ervaringen uit het verleden
In 1988 debuteerde Ernst zelf op de Spelen, hoewel shorttrack toen nog geen officiële olympische sport was. Het was destijds een demonstratiesport, en Ernst herinnert zich de unieke sfeer: “We mochten niet deelnemen aan de openings- en sluitingsceremonie en verbleven niet in het olympisch dorp. Gelukkig werd shorttrack na die Spelen erkend als olympische sport.”
Ook in 1992 in Albertville en in 1994 in Lillehammer was Ernst van de partij. Terwijl ze door haar plakboeken bladert, komen de herinneringen weer tot leven. “Het vuur en de ringen zijn nog steeds hetzelfde. Het was prachtig om de Olympische Spelen mee te maken, met sporters die allemaal hetzelfde doel hadden: optimaal presteren.”
De volgende generatie op het ijs
Donderdag vertrekt Ernst naar Italië. Ze hoopt daar haar dochter in actie te zien, die een kans maakt om deel te nemen in de relay-ploeg op 14 februari. Zoë Deltrap, 20 jaar oud, heeft een indrukwekkende weg afgelegd. Na een hernia en een hersenschudding, leek deelname aan de Spelen misschien ver weg. Toch heeft ze zich weten te kwalificeren, en Ernst is trots: “Technisch zit alles goed bij haar.”
De spanning stijgt naarmate de dag van de race dichterbij komt. Ernst merkt: “Het loslaten is moeilijker dan zelf rijden. De stress voel ik zeker, maar dat geldt voor alle ouders.”
- Priscilla Ernst was drie keer deelnemer aan de Olympische Spelen.
- Zoë Deltrap maakt kans op deelname aan de relay-ploeg in Milaan.
Een gedeeld sportief avontuur
Op de tribunes zal Ernst haar stembanden niet sparen. “Bij de laatste rondes van een relay ga ik gillen,” lacht ze. Hoewel de kans op een medaille klein lijkt, blijft de hoop springlevend. “Voor Zoë is het belangrijk dat ze goed rijdt. Als ze tevreden is met haar prestatie, dan ben ik dat ook.”
Ernst en haar dochter zullen na de race ongetwijfeld een emotioneel moment delen. “Ik hoop vooral dat Zoë ervan geniet. De Olympische Spelen zijn uniek en moeten ten volle beleefd worden,” aldus Ernst.
Over hun stijl op het ijs zegt Ernst: “Zoë heeft mijn felheid en sierlijkheid, maar ze rijdt anders. Waar ik vaak binnendoor ging, kiest zij voor buitenom. De tijden zijn veranderd, maar de liefde voor de sport blijft.”