Frans op pad in Dierdonk
Op een zonnige donderdagochtend in Helmond treffen we Frans (66), een vriendelijke hondenbelastingcontroleur met een glimlach. Na zijn pensionering als financieel controller, vond hij via een oproep in het wijkblaadje een nieuwe uitdaging. Met zijn taak voor de firma Legitien, die namens de gemeente hondenbelasting controleert, vult hij nu 15 uur per week.
In de wijk Dierdonk gaat Frans van deur tot deur, op zoek naar trouwe viervoeters. “Heeft u misschien een hondje in het bezit?” vraagt hij beleefd. Zijn geheim? De juiste toon aanslaan. “Vriendelijkheid opent veel deuren,” zegt hij lachend.
Weerstand en reacties
Hoewel de ochtend rustig verloopt, kent Frans ook andere dagen. Soms krijgt hij te horen dat hij “iets laags” doet. Vooral in de duurdere wijken kan de weerstand groot zijn. “Je zou denken dat mensen daar begripvoller zijn, maar vaak is het tegenovergestelde waar,” merkt Frans op.
- Steeds minder gemeenten innen hondenbelasting
- Frans blijft kalm ondanks negatieve reacties
Verhalen van de straat
Niet iedereen is tegen de hondenbelasting. Mieke van Grunsven vertelt dat ze geen hond meer heeft, maar pleit voor een kattenbelasting. “Het zou eerlijker zijn,” vindt ze. Frans hoort dit vaker tijdens zijn ronde.
Een ander verhaal doet Frans glimlachen. Bij een huis treft hij een vrouw die toegeeft sinds kort een hond te hebben. “De hond is van een vriendin uit Mexico,” vertelt ze. Frans geeft haar een brief met uitleg over de aangifte.
Vergeten af te melden
Niet alleen nieuwe hondenbezitters komen aan bod. Op sommige adressen wordt nog altijd belasting betaald voor honden die er niet meer zijn. “Hij is in 2020 ingeslapen,” verontschuldigt een man zich. Frans adviseert hem om dit te melden bij de gemeente, wat al snel 75 euro per jaar scheelt.