Een plek voor blijvende herinnering
In het serene gedenkbos van Loon op Zand echoën de klanken van een trompet. Even later keert de stilte terug, alleen onderbroken door het gefluit van vogels en het getik van een specht. Precies zes jaar na de opname van de eerste coronapatiënt in het ETZ in Tilburg, is hier een monument onthuld. Dit monument is opgedragen aan de duizenden Brabanders die aan corona zijn overleden en ook aan degenen die nog steeds worstelen met post-covid, vaak aangeduid als longcovid.
Het initiatief voor het monument komt van de 50PLUS-fractie uit Tilburg. “We zijn in 2021 begonnen met een herdenking in de Hasseltse Kapel,” vertelt een vertegenwoordiger. “Onze doelgroep werd zwaar getroffen door corona. Verzorgingstehuizen waren afgesloten voor bezoek en uitvaarten waren beperkt. Dit heeft veel leed veroorzaakt.”
Van herdenkbankje naar monument
Jaarlijks werd er herdacht in de kapel, maar met de onthulling van dit monument komt daar een einde aan. “Dit monument biedt een blijvende plek om terug te denken aan zij die ons zijn ontvallen. Ook voor mensen die nog met post-covid kampen, biedt het steun.”
Oorspronkelijk was het idee om een gedenkbankje te plaatsen, maar beheerder en mede-initiatiefnemer Peter Smulders van Gedenkbos De Spinder had een ander idee. “Ik schrok van de aantallen. Alleen al in Brabant vielen in het eerste jaar bijna drie duizend doden door corona. Dit monument past goed op deze plek waar meer dan zevenhonderd families hun dierbaren herdenken.”
- Herdenken van duizenden Brabanders die aan corona zijn overleden
- Erkenning voor mensen die nog steeds lijden aan post-covid
Het verhaal achter het monument
Samen met een lokale timmerman ontwierp Smulders het monument. Centraal staat een hart. “De een ziet het hart eruit, de ander ziet het hart centraal staan. Voor velen is het hart eruit sinds hun verlies. Het is een hartzaak.”
Het monument biedt ook aandacht voor mensen met post-covid. “Dat is belangrijk,” benadrukt Smulders. “Er zijn in Nederland honderdduizenden mensen die dagelijks de gevolgen voelen. Sommigen kunnen geen daglicht verdragen. Na zes jaar lijkt het soms alsof mensen het zijn vergeten, maar het was zó ingrijpend.”
Persoonlijke verhalen van verlies en hoop
Tijdens de onthulling klinkt een krachtige boodschap van Henk van Tilborg namens 50PLUS. “Achter de cijfers schuilen namen. Mensen met dromen en plannen,” zegt hij. “Geen hand om vast te houden, geen omhelzing, geen afscheid zoals het hoort. Vandaag zeggen wij: u staat er niet alleen voor.”
Ook Ank Hage, een patiënt met post-covid, deelt haar verhaal. “Mijn leven is door covid veranderd. Ik noem mezelf geen slachtoffer, maar patiënt. Mensen zeggen vaak: ‘We zijn allemaal wel eens moe.’ Maar corona zie je niet aan de buitenkant. Neem een ander serieus,” drukt ze op het hart. Ze heeft dagelijks te maken met concentratieproblemen en extreme vermoeidheid. “Ik ben hier voor erkenning.”
Voor Lutske Seebregts en Yvonne Robben krijgt het monument een persoonlijke betekenis. Ze ontmoetten elkaar op de intensive care waar hun mannen lagen met corona. “We omhelsden elkaar, ook al mocht dat niet,” vertelt Yvonne. Lutske moest op afstand afscheid nemen van haar man Joris. “Zijn longen en hersenen waren kapot. De stekker moest eruit,” vertelt Lutske. Kort daarna overleed ook Yvonne’s man Sjef. “We hebben geen afscheid kunnen nemen,” vertelt Yvonne. “Dat doet nog steeds het meeste pijn.”